Eindelijk nog eens een update!

De dag zelf nog in Helsinki zijn Nil en ik elk onze eigen weg gegaan, beetje rondgelopen, broodje gegeten,... Ik had een beetje een raar gevoel, verdwaasd. Toen ik op een bankje ging zitten kwam er een jongen die mensen moest werven voor het behoud van bossen. Cool dat vreemde mensen zomaar wat komen praten. Daarna ben ik naar de fleamarket gewandeld (rommelmarktje), cool want er lagen nostalgische dingen zoals bijvoorbeeld trollen, kindersuprisedingetjes en andere hypes... Grappig dat dit overal terugkeert.
Daarna boottochtje (terug samen) naar een eilandje, daar rondwandelen en wat chillen op het gras. Bij de terugkeer zag ik een meisje van ongeveer 10 jaar waarvan de moeder een foto trok. Binnen 10 jaar zegt dit meisje wss, terwijl ze door haar fotoalbum bladert: dit was toen in Finland tijdens die reis met mn ouders. Ik weet er wel niet meer zoveel van. Maar ik ga dat wel nog goed herinneren, das toch grappig? Ik ben getuige van dat moment, net zoals een andere vreemde getuige geweest is van mijn jeugdfotos.
Daarna hebben we eten gekocht, eten gemaakt en geluisterd naar sigur ros. Ik had terug wat hoofdpijn. Dus vroeg gaan slapen.

De volgende dag metro genomen, en bij het afstappen wou ik geld afhalen. BLEEK DAT MN BANKKAART WEG WAS. Ik volle paniek. Ik weet nog altijd niet waar die is. Gelukkig weet ik wel dat er geen geld afgehaald is daarmee, en gelukkig kan ik nu tijdelijk lenen van Nilo.
Daarna hebben we een huurauto gehaald. Dit was oorspronkelijk niet het plan, maar Nil gaf hier de voorkeur aan.
Cruisen dus.
Roadtrip.
Na wat rijden en stoppen in smalle dorpjes kwamen we aan in Savonlinna. De camping was zalig. Een fantastisch meer (zicht), Nilo heeft daar wat gezwommen, pasta gemaakt, relax en stilte. Pure zaligheid en chill.

De volgende dag. Goed geslapen. Lange douche genomen, genieten van de momenten, niet verder denken dan het moment. Vertrek naar Linansaari (eilandje) met de boot. Mueslidinner, tochtje gemaakt. En een slang gezien! IN HET WILD! haha. tot nu toe het enige wilde beest dat we gezien hebben.
En de veeeeeeeeeeeeeeele muggen. argh. Iedereen die me kent weet dat muggen mijn grootste ergernis zijn. Now I have to face it. Leegstaand boerderijtje bezocht, dan naar rots geklommen voort zicht. Bedenking nummer 388394: De boom naast bij zal daar blijven. Mijn leven slijt zich overal verder. Die boom IS en blijft. Door alle minuten, gebeurtenissen en seizoenen heen. Dit is zijn thuis, zijn plaats in deze wereld...
Een zielsverwant van enkele ogenblikken.
Bij de terugwandeling hanteerde ik een stok om de muggen van me af te slaan. Efficient? Toch wel wanneer je bedenkt dat Nil 40 muggenbeten had in zijn nek!
Verder hebben we gechilld. Dan noodles klaargemaakt en contact gemaakt met 2Finse zeilers, waarbij we even werden uitgenodigd op hun zeilboot. Bleek dat de man eigenlijk gewoon iemand zocht die wiet wou smoren, omdat hij dat van zijn vriendin niet alleen mag doen, hahaha. Nuja, twaren wel sympathieke. We kregen thee en koekjes.
Daarna is Nil met hen naar de sauna geweest. Ik heb gechilld in de tent.

De volgende dag (4 juli) SLECHT weer!! Koud. Wachten op de boot. Ik maakte tevens de bedenking dat het vorige koppel die we ontmoetten leek op het couchsurfingkoppel. Beide mannen wouden zo weinig mogelijk werken. maar hebben wel altijd iets achter de hand(voorbeeld aandelen in Vietnam, lolz of die zeiler plantte weed).
Dus niet of weinig werken is onmogelijk, denk ik toch. Beide hadden ook een blonde vrouw die hen op hun wenken bedient, haha.
Daarna naar de oudste houten kerk ter wereld gereden. Verder gereden naar Punkaharju, daar gegeten op een picknicktafel bij een koppel (motorrijders). Verder gewandeld, liedjes gezongen(ik toch, khad veel energie). In het terugrijden zagen we de temperatuur: slechts 9 GRADEN!!
Daarna aankomst in Koli: bij de host Viveka. Chocomelksje en koekje in het restaurant waar ze werkte. Eten maken in de grootkeuken die we mochten gebruiken(puree met wortels tomaat en kaas, hahahaha en teveel peper met dank aan Nil).
Onze slaapplaats was ook daar, een soort van saunakamer (met bed uiteraard), haardvuur, douche, wc, alles wat je nodig hebt. Supergezellig. Verder zag ik naakte mensen uit de sauna van daarnaast rennen(precies het sigur ros clipje), die dan naar het meer renden. Lolz.

De volgende dag terug super koud. Je kon bijna de wolkjes van je adem zien! Ik had een longsleeve, een hoodie en jas aan en nog koud! Het leek wel winter. Ik wil mn bruinverbrande huid niet kwijt :(

Tijdens de hiking wandeling in Koli: en dan is er opeens een vleugje heimwee. Het is geen constante: het overvalt je, zoals de wind een zijden doekje over je hoofd drapeert en het daarna weer lichtjes wegblaast. Ik denk veel na, aan de mensen die ik zo graag heb.
Daarna heb ik alleen een stoeltjeslift genomen, nostalgie. En dan heb ik alleen terug gewandeld. Natte voeten. Daarna muntthee en chocoladetaartje.
Maar na dit vele rondzwerven had ik behoefte aan (vreemdelingen)contact.

Daarna gingen we naar het huis van de host: Eten gemaakt. De dochters en vrienden waren daar een gezelschapsspel aan het spelen. De taal en het haardvuur waren enorm rustgevend. Daarna maakte ik nog even een kort wandelingetje op mn eentje.
Ik heb ontzettend genoten van hun aanwezigheid. Ook al verstond ik er niets van. Ik wil de Finse taal echt leren. Die nacht vond ik het grappig dat Nilo snurkte en hij precies zelf schrok van de intensiteit op en gegeven moment en stopte.

6 juli: de rommelige familiesfeer in dat huis. Hoe tof. Rustgevend en gezellig. Moeder Viveka bekijkt smorgens familiefotos met haar dochter. Deze familie leeft niet volgens een uur. Wij (of ik) wel. Zij ´leven´echt. Maar is het daarom minder goed hoe ik leef? Probeer ik mn eigen leefstijl goed te praten, vol met structuur en afspraken? Ik weet het niet. Ik weet dat ik erover nadenk en dat is goed.

De aankomst in Lieksa: info en internet gecheckt. Geen leuke mail krijgen. Boos zijn. Een moment dat vorige heimwee gevoelens aanwakkert. Ik was serieus ´bummed´. Ik had nood aan diegene die me kennen en waarbij ik volledig mezelf kan zijn.

Aankomst in Ruuna kampplaats. Een groots wandelgebied. Russische ´buren´ die niet vriendelijk zijn. Wandelingetje maken, leuk en mooi bos (lange bomen). Wijde omgeving. Roeien naar overkanten.
Opeens dacht ik ook van: onee, ik ga nooit meer naar school gaan. Beangstigend en jammer, alhoewel velen me zot verklaren.
Nadien eten maken. chill. chill in de tent. boekje lezen.
Met roos gestreepte pyjamabroek over een diehardcamping lopen waar alle diehardhikers stoer geen goeiedag zeggen is superhardhardcore.

De volgende dag was het terug koud. Russische buren zeggen nog steeds geen goeiendag, lolz. Vertrokken naar houtenbootafvaartstroomversnelling. Laarzen, sokken, reddingvest en regenjas daar available. Wild boottochtje dus. Viel wel mee. Toeristisch activiteitje he. Daarna nam Nilo een wild dinner.
Na de boottocht weer wandelen. Ik bedacht tijdens deze wandeling dat ik echt wel van mijn leven hou. Er valt zoveel te doen. Zoveel te leren, met vallen en opstaan, zoveel te ontdekken, zoveel mensen te ontmoeten, en nog zoveel om van te houden...

Verder ook een hagedis gezien en geroeid (oversteek). Bij de terugkomst juist op tijd terug in de auto, want toen begon het weer te regenen. Daarna chocomelk gaan drinken in de campingcafetaria, humeur daalde. Door kleine dingetjes. Maar het was doenbaar.
Toen een een gesprek met ouders die ook die boottocht gedaan hadden, man werkt bij een bank in Belgie ofzo. Grappig wel dat die mensen altijd zo nieuwsgierig zijn naar ons. We hebben al zoveel nieuwe vrienden. lolzie.
Toen eten maken, pasta bleef kleven aan potje. Humeur nog meer naar beneden. Daarna heb ik tijd voor mezelf genomen: rondgelopen met muziek, in auto naar klassieke muziek geluisterd, oude smsjes gelezen (hoe nostalgisch, ahahaha),... En beseffen dat ik nu mijn waardevolle vrienden echt mis. Stoem he.

Vandaag werd ik wakker met regen op de tent. En missende gevoelens. Regen en missen. Missen en regen. De slaapzak en tent niet willen uitkomen. Regen en donkere wolken. Ik wou me nestelen in gezellige halfslapende dromen. Dan toch maar opgestaan. Alles opgeruimd, omgekleed in mannenwc omdat ze in de vrouwenwc aan het kuisen waren... Het is wel grappig dat de mannenwc niet goed sluit(zelf niets meegemaakt). Nil opende al eens de deur toen er een rus inzat (dus ze gingen zeker geen goeiedag zeggen nu), en ook deed iemand al es de deur open bij hem. Slecht sloten... Haha.
Daarna in de auto verder gereden naar de volgende bestemming. Amelie muziek, regen, nostalgische gedachten, een bubbel van emotie, in het moment gezogen. Tevens ben ik ook blij dat ik een boek meeheb, dan kan ik eens verdwalen in een andere wereld. Geîsoleerd zijn in het ´wilde honden´wereldje(dat is de titel, aanrader voor melodramatische types zoals mezelve).
Quote uit het boek: ´En het erge is dat de ruimte die wordt ingenomen door iets wanneer het er is, nog altijd daar is wanneer het weg is, alleen is het nu gevuld met niets. Het is gevuld met gemis.´
Mooi he!

Dan even gestopt in toerismebureau (kort mails gecheckt), nog wat eten gekocht, accident met motorrijder gezien langs de weg. :s Was wel al gebeurd maar toch...
Verder rijden, praten over vriendschap en vrienden. En nu zijn we in Kuoli bij onze host Anni en ga ik proeven van Nil zijn kookspecialiteiten: puree, omelet, bonen, brocoli en geitenkaas blijkbaar, ben benieuwd...

tbc! joew